Piernicon

Starożytna kultura chińska sięga korzeniami w głąb stuleci, charakteryzuje pokoleniowa ciągłość, dzięki której proces rozwoju tej kultury nie zaznał znaczących przerw. Na przestrzeni kilku tysiącleci zachowały się charakterystyczne cechy narodu, czyli chodzi tutaj o język, pismo i tradycje kulturalne, które również dzisiaj określają przynależność każdego Chińczyka, gdziekolwiek na świecie by się znajdował. Przez stulecia Chiny cieszyły się sławą kraju leżącego na końcu świata, oraz elitarnego królestwa rządzonego według tajemnych zasad. Zaciekawienia zachodu w dzisiejszym świecie pozwoliły oswoić się z niektórymi aspektami kilku marginalnych z nich: feng shui, taji, chińską medycyną czy godną pozazdroszczenia kuchnią. Chiny po za tym są trzecim pod względem wielkości państwem na świecie, po Rosji i Kanadzie. Państwo to zajmują górzyste tereny, które są na zachodzie państwa. Na zachodzie właśnie państwa znajduje się zarówno Tybet jak i potężne Himalaje, natomiast na północnym zachodzie znajdują się góry Kunlun, Tien-szan i Pamir. Kultura chińska podobnie jak i Japońska jest bardzo bogata, jednak zawsze panował tam absolutyzm i nie uznawano praw jednostki. Ludzie bardzo często sądzą, że znaki chińskie są niezwykle trudne do opanowania, jednak w rzeczywistości każdy, kto spróbowałby nauczyć się pisania chińskich znaków, musiałby uznać, że nie jest to zadanie aż tak trudne jak myślał. Po za tym chińskie znaki zdecydowanie tworzą jeden z najbardziej fascynujących, pięknych, logicznych i naukowo skonstruowanych systemów pisma na świecie. Znaki wyryte na skorupach żółwi i kościach wołu to przykład najstarszego rozwiniętego pisma chińskiego. Należy tuta wspomnieć przede wszystkim o tym, że chiński system pisania jako jedyny na świecie rozwijał się zachowując nieprzerwanie swój obrazkowy charakter. A co ważne również, pozostał w powszechnym użyciu do czasów współczesnych. Tradycyjny etymologiczny podział chińskich znaków wynika z sześciu różnych metod ich komponowania jak również używania.

Należącą do najstarszych kultur na świecie jest oczywiście kultura chińska. Pierwsze chińskie książki powstały na kościach łopatkowych zwierząt, jeleni, skorupach żółwi, rozciętych laskach bambusowych. Również książki powstawały na tabliczkach drewnianych, na których żłobiono znaki pisarskie, które następnie zalewano atramentem za pomocą cienkiej rurki bambusowej. Jednak do czasów współczesnych nie dotrwał ani jeden z rękopisów chińskich. Działalność cesarza Shih huang-ti przyczyniła się właśnie między innymi do tego, gdyż cesarz ten nakazał dokładnie w 213 roku przed naszą era. spalenie ksiąg chcąc w ten sposób udaremnić działalność swych przeciwników. Jednak najważniejsze jest to, że nie spowodowało to zahamowania rozwoju kulturalnego Chin, i próbując nadrobić stratę przystąpiono z większym zaangażowaniem do działalności literackiej. Po tym trudnym okresie zmieniło to postać książki, zaczęto tworzyć na jedwabiu. Na jedwabiu tym posługiwano się rurką bambusową i pędzlem z wielbłądziej sierści. Do tego oczywiście potrzebny był atrament, więc ten atrament robiono z cieczy odciągniętej z drzew pokostujących, później tuszu z sadzy sosnowej zmieszanej z klejem. Jedwab na którym pisano posiadał cechy podobne do papirusu. Cechami tymi była giętkość i gładka powierzchnia, ale jednak jedwab był znacznie droższym materiałem niż papirus. Papier w Chinach zaczęto wytwarzać na początku II wieku naszej ery. Pismo chińskie zachowało się do czasów dzisiejszych, i co ważne prawie w niezmienionej formie. Pismo te jest typem pisma ideograficznego, a więc chodzi tutaj o to że jeden piktogram oznacza jeden wyraz. Warto również tutaj wspomnieć o tym, że w starożytnych Chinach do pisania nie używało się tylko atramentu, ale również haftu. Ciekawostką taką jest chociażby fakt, że Chińczycy już w VII wieku naszej ery wynaleźli druk. Jednym z najwcześniejszych tekstów jakie znają historycy, była święta księga buddyjska wydrukowana w 868 roku naszej ery Chiński kowal Bi Sheng wynalazł ruchomą czcionkę dla pojedynczych znaków w roku 1041.

Od bardzo dawno wiadomo, że kultura chińska jest jedną z najstarszych światowych kultur. Już w dawnych czasach osiągała wysokie poziomy rozwojowe. Można również napisać, że techniczne umiejętności oraz myśli ukazywały bardzo wysoki próg porównani z innymi, krajami. Kultura chińska opiewa w liczne wynalazki ludzkie, właśnie tutaj powstał papier, czcionka o ruchomej budowie, druk, zawdzięczamy im także kompas oraz sejsmograf. Kultura chińska charakteryzuje określone chińskie religie, występują tam także buddyści, muzułmanie oraz należy wspomnieć iż połowa ludności jest bez wyznania, czyli szerzy się ateizm. Kultura chińska ma jedną bardzo ważną cechę, którą jest kult swoich przodków, każda rodzina bardzo specyficznie do tego podchodzi. Mianowicie w każdym domu, w specjalnie do tego przygotowanym miejscu znajduje się ołtarzyk poświęcony na cześć przodków rodziny i kraju. Takowy ołtarzy ma zadanie także chronić każdą rodzinę przed złymi duchami, oraz przed nieszczęściem. Kultura dalekiego wschodu wiąże się także ściśle z przyrodą. Właśnie z tej dziedziny i tradycji narodziła się ludowa medycyna, do której zalicza się przede wszystkim bardzo popularna w naszym kraju akupunktura masaże, aromaterapię, leczenie przy pomocy ziół, ćwiczenia oddechowe oraz akupresura. Najsławniejszym świętem obchodzonym bardzo hucznie jest Nowy rok, który stanowi jednocześnie święto wiosny. Uroczystości te świętuje się na przełomie stycznia z lutym. Bardzo popularnym zdarzeniem w kulturze chińskiej są także święta latawców, które przyciągają do kraju wielu turystów. I jednym z najsławniejszych świtą jest kult smoka odbywający się w czerwcu, występuje także święto śniegu występujące w zimie. Bardzo popularnym i bardzo ważnym jest festiwal odbywający się w kwietniu oraz święto jesieni, które odbywa się we wrześniu. Kultura chińska kojarzy się także z medytacjami jogą oraz popularnym pilatesem, który wspaniale relaksuje, rozciąga przy muzyce wyciszającej odprężającej zestresowaną osobę. Klasztor mnichów Shaolin, charakteryzuje ciągła medytacja.

Kultura każdego kraju kształtuje się przez wiele lat i cały czas podlega wielu zmianom i modernizacji a mowa tutaj przede wszystkim o elementach kultury materialnej. Niewątpliwie wielu z nas pragnie poznawać tajniki kultur krajów mieszczących się z dala od naszego państwa. Sytuacja taka ma miejsce często ze względu na zwykłą ludzką ciekawość czy też na fakt, że tradycje i obyczaje dalekich krajów w niczym nie przypominają tych, z którymi mamy styczność, na co dzień. Kultura chińska to kultura, którą wielu z nas chętnie poznaje i to nie tylko dzięki bogatej literaturze opisującej życie i zwyczaje chińczyków, ale i też bezpośrednio udając się w podróż właśnie do tego państwa. Kultura chińska różni się od naszej, jeśli chodzi na przykład o zwyczaje pogrzebowe. W tamtym kraju zmarłego pali się wraz z jego rzeczami. Im wyższy status posiadał on za życia i był bogatszy tym więcej jego rzeczy zostanie z nim spalonych. W domach chińczyków budowane sa także ołtarzyki poświęcone ich zmarłym przodkom, co w naszym kraju nie jest spotykane. Kultura chińska, jeśli chodzi o zwyczaje pogrzebowe różni się także kolorem szat żałobnych, jakie noszone sa przez najbliższych członków zmarłego. W naszym kraju zazwyczaj żałobę symbolizują kolory ciemne przede wszystkim czarny z kolei w Chinach jest to kolor biały, który dotyczy całego ubrania a także okrycia głowy. W przypadku życia rodzinnego zwyczaje chińskie także są nieco inne, bowiem w ich domach mieszkają pokolenia należące do rodziny. Synowa przeprowadza się do męża i musi ona spełniać rozkazy swojej teściowej, która niekoniecznie musi być miła. Bardzo często najstarszy syn ma obowiązek zostać w domu by zająć się swoimi rodzicami na starość. Mentalność chińczyków również należy do dość specyficznych, ponieważ osoby będące indywidualistami są niechętnie pojmowane przez społeczeństwo. Chińczycy zazwyczaj są mili i uczynni wobec siebie a wszyscy Ci, którzy odmówią spełnienia prośby osobie, która ich o cos poprosi są źle postrzegani.

Każdy kraj ma charakterystyczne dla siebie zwyczaje i tradycje, które często od lat są niezmienne i przechodzą z pokolenia na pokolenie. Kultura każdego państwa jest inna, ale to właśnie dzięki temu mamy szanse poznać coś nowego często zaskakującego. Niewątpliwie jedną z najbardziej barwnych i ciekawych jest kultura chińska. W kraju tym istnieją tradycje malarskie, które polegają na tym, iż najczęściej przedstawiają one naturę. Symbolizowana jest ona przez wodę, która to z kolei jest znakiem kobiecej siły a także przez skały i góry, które z kolei sa utożsamieniem mężczyzny. Kultura chińska to także tradycje pogrzebowe dotyczące ubioru. Stroje osób, które utraciły członka swojej rodziny mają kolor biały a na ich głowach wiązany jest biały materiał. Pogrzeb to bardzo duża wystawna i dostojna uroczystość. Zmarły zostaje spalony a razem z nim jego rzeczy. Ilość spalonych razem z nim rzeczy zależy od tego, jaki status społeczny posiadał i jak był bogaty. Jeśli jego status społeczny był wysoki to liczba tych rzeczy była większa. Kultura chińska opiera się także na czczeniu przodków, dlatego też w każdym domu znajduje się ołtarz im poświęcony, przy którym odprawiane są modlitwy. Wielu spośród nas jest indywidualistami. W Chinach takie zachowanie jest raczej rzadko spotykane gdyż w kraju tym liczy się bardziej tożsamość grupowa. Ważniejsze są przedsięwzięcia i współpraca z innymi niż nasze zdanie i potrzeby, dlatego też z wielką nieprzychylnością spotykają się osoby, które odmawiają prośbom innym Chińczykom. Propagowane zachowanie będące na porządku dziennym to zadowolenie innych i realizowanie ich próśb. Jeśli chodzi o życie rodzinne to zazwyczaj pod jednym dachem zamieszkuje kilka pokoleń danej rodziny. Zwyczajem jest także to, że synowa przychodzi, aby mieszkać w domu rodzinnym swojego męża, w którym to jednak rządzi jego matka. Bardzo często jest ona dla swojej synowej surowa. W bardzo wielu rodzinach chińskich najstarszy z synów pozostaje w domu rodzinnym po to by opiekować się swoimi rodzicami.