Shan-Yin to pierwsza znana dynastia, która panowała w Chinach. Jej dojście do władzy nastąpiło wraz z rozpoczęciem się epoki brązu. Miało to miejsce mniej więc w okresie 1750 – 1650 roku przed naszą erą. Według zachowanych list królów pierwszym władcą z tej dynastii był mężczyzna nazywający się Tan, natomiast ostatnim władcą dynastii Shang-Yin był Zhou Xin. Podczas panowania tej dynastii na tronie zasiadło kolejno dwudziestu ośmiu królów. Głównym ośrodkiem, w którym mieszkała dynastia było miasto Yin, stąd nazwa rodu Shan-Yin. Wszystkie miasta, które miały formę miast-państw, podlegały bezpośrednio pod panowanie dynastii Shang.

W państwach tych niższa klasa społeczna uprawiała owoce, które były głównym źródłem z którego się żywiono. Warstwa arystokracji mogła prowadzić wojny i posiadać broń. Niewolnicy zajmowali się bydłem i ich wypasaniem. Podczas panowania dynastii Shang-Yin rozpowszechniona została kultura kultu przodków, która jest istotna po dzień dzisiejszy w Chinach. Dynastia ta została obalona przez plemię Zhou.