Piernicon

Cechą charakterystyczną jaka wyraża kultura japońska, jest przede wszystkim wyjątkowy szacunek dla natury i przyrody. Japończycy, w przeciwieństwie do Europejczyków, nie czują się panami przyrody, a jedynie jej częścią praw natury, która nad nimi góruje w wielu wypadkach. Twierdzenie to związane jest z religią shintoistyczną, a stąd w Japonii prosta droga do zamiłowanie do przestrzeni, również w architekturze. Inną twórczą siłą, głęboko zakorzenioną w tradycji jaką wyraża się kultura japońska jest też asymetria, która Spotykana obok symetrii jest odbiciem aspektów kultury chińskiej, bądź też zachodniej Największe odbicie w kultura japońska , które też jednocześnie najłatwiej jest odnaleźć w architekturze świątyń i w ich otoczeniu. Najważniejszym sanktuarium ,czy też świątynią shintoistyczną w Japonii jest świątynia bogini słońca która powstała na przełomie trzeciego wieku. Światynia w Ise została zbudowana ze specjalnego rodzaju drewna cyprysowego i została pokryta korą, a to wszystko bez użycia jakichkolwiek gwoździ. Całość konstrukcji została zaś umieszczona na palach. Podstawową cechą rozpoznawczą jest Naturalny kolor materiałów , które idealnie łączą budynek z otaczającą go przyrodą, i naturą. Świetnie wyraża się tu kultura Japonii, gdyż widać zamiłowanie do przyrody. Wraz z pojawieniem się w Japonii buddyzmu upowszechniły się nowe, chińskie wzory , które operowały osiowością i symetrią układu kompozycyjnego. Nowością było także posadowienie budynku na kamiennym cokole , albo też dach kryty ceramiką. Pierwsza taka świątynia buddyjska powstała w Japonii w roku 558 i już niestety nie istnieje . W obecnym czasie Najcenniejszym zabytkiem z tego okresu, jaki utożsamia kultura japońska jest zespół świątynny Horyuji, , który został wzniesiony w latach 587–607 . Ów Kompleks świątynny ten jest uważany za najstarszy zabytek architektury drewnianej, nie tylko na obszarze Japonii, ale też na całym świecie. Jest niezwykle cennym i interesującym zabytkiem.

Animation to słowo od którego pochodzi anime, a oznacza ono film animowany. W Japonii określa się nim niemal wszystkie filmy i serial o charakterze animowanym , bez względu na kraj ich pochodzenia i ich producenta . Poza krajem jakim jest Japonia słowo anime służy wyłącznie do określenia japońskiej animacji, czyli wszelkiego typu grafik. Historia japońskiej animacji , czyli anime sięga początków dwudziestego wieku kiedy to japońscy filmowcy eksperymentowali sobie z różnorakimi technikami animacji znanymi wcześniej we Francji, Niemczech, Stanach Zjednoczonych i Rosji. Za pierwszy światowy sukces uznana została animacja twórcy Kitayamy Seitar? pod tytułem Momotar? z 1918 roku. Ciekawym okresem dla anime był okres militaryzmu, który trwał od połowy lat trzydziestych dwudziestego wieku , oraz też podczas II wojny światowej -, kiedy to anime służyły japońskiemu rządowi do celów propagandowych jakie miały na celu umocnienie nacjonalizmu , a także kult cesarza w społeczeństwie japońskim. Kiedy po wojnie, a także w latach pięćdziesiątych nastąpił zastój w japońskim przemyśle filmowym głównie dlatego, że wciąż rosła popularność produkcji amerykańskich, pochodzących z wytwórni Walt Disney, anime przez chwile straciło swoje znaczenie. Jednakże na ten czas przypada rozwój komiksu określanego w Japonii mangą. Lata sześćdziesiąte znów jednak przyniosły rozwój anime, a także ich role w telewizji i kinie. Lata siedemdziesiąte spowodowały, że anime znalazła się na szczycie , a jej popularność gwałtownie wzrosła i zaczęły powstawać duże produkcje filmowe. Anime kierowane było przede wszystkim do młodzieży i osób dorosłych. Powstały także nowe gatunki, którymi miedzy innymi była mecha , traktujaca o robotach, tokusatsu o czy też science fiction. Anime ulegała gwałtownym przemianom i ciągłej modernizacji , co znalazło odbicie w jej głównej i charakterystycznej postaci. Największy sukces dla anime przyniosły lata osiemdziesiąte, kiedy to filmy anime podbiły rynki poza granicami kraju.